– J 13, 21-33. 36-38 –
„Panie, kto to jest?” .
Dzisiejsze czytanie jest głęboko dramatyczne i pełne napięcia. Poruszenie Jezusa, niepewność uczniów. Deklaracja Piotra, która płynęła z porywczości serca i gorzka odpowiedź, która musiała bardzo go zranić. I jedno kluczowe pytanie, które zawisło nie znajdując jasnego wskazania – „Panie, kto to jest?” Kim jest ten z uczniów, który Cię zdradzi?
„A była noc”
Zastanawiam się nad tym, ile razy sam czułem się tak samo jak Piotr? „Panie, dlaczego teraz nie mogę pójść z Tobą? Życie moje oddam za Ciebie!” Jak często wydawało mi się, że każdy krok, który będzie moim następnym, będzie krokiem za Jezusem? Potem pojawia się bat rzeczywistości. Okazuję się, że bezkompromisowość emocji, przegrywa z twardymi realiami okoliczności. Okoliczności, które studzą zapał i budzą wątpliwości. Te ostatnie bywają czasem głośniejsze od głosu sumienia i serca.
Niuansowanie jest istotne, bo życie nie jest czarno białe. Tylko czasem zwracanie uwagi na odcienie szarości, przesuwa nas niezauważalnie od światła deklaracji takich jakie czynił Piotr, do mroku nocy, w którą odchodzi Judasz.
„On więc oparł się na piersi Jezusa i zapytał : „Panie, kto to jest? „
Ukochany uczeń, przylgnął do piersi Jezusa i zadał pytanie. Jaki to kontrast z wykrzyczanym obwieszczeniem Piotra. Myślę, że to też sugestia. Deklaracje, mocne postanowienia, próby zaklinania rzeczywistości – ludzkie narzędzia motywowania się i trzymania się wartości, które są nam bliskie. To wszystko bywa pomocne, ale najbliżej uzyskania odpowiedzi na pytanie jest właśnie ten, który który próbuje czule przylgnąć do Najświętszego Serca Jezusa.
Dziękuję Panie, za to, że pomimo tego, iż często zdradzam, nie trzymam się założeń, jestem słaby i grzeszny, Ty wciąż pozwalasz mi być blisko i pozwalasz czule zbliżać się do Twojego Najświętszego Serca.
Dodaj komentarz